Rozpoczął zwodniczym kusicielem drogę która okazała się niejasna, pełna skazy. Trwanie w ciepłych kolorach pełnych żółci, czerwieni i brązu przyprawiło mnie o pewne potrzeby. Zakosztowanie podróży z tą pięknością było idealne. Nigdy wcześniej umysł nie został porównany przezemnie do kryształu. Najpierw uderzyło niczym morska bryza otwierając bramę zza której wyłonił się blask, majestatycznie spoglądając rzucił mnie na kolana. Kraina z której każda jedna gwiazda przybyła z darem na zawsze ryjącym w pamięci wieczny ślad. Nadszedł czas na błękit przechodzący w świeżą, niebieską barwę. Stanowczy wiatr otulając twarz, przedarł się do centrum duszy. Kiedy wszystko już opadło, uznano mnie za mordercę nadzieji, szukającym dobrej zabawy. Nastał początek końca marnej i kruchej ścieżki zostawiającej pył pod stopami.
Na szczęscie z drugiej strony odeszła prośba spowodowana zwykłym brakiem opisywania piękna, słowem.
Niezrozumiałe wersy płynące z braku konkretów. To było jej bronią.
Staliśmy nad rybim torem, nieistniejących rzeczy i kanałem energii ze świata opisywanego przez mistyków.
Kilka kropel leczących rany i odeszliśmy nie patrząc sobie już nigdy później w oczy.
To zdarzenie było mi potrzebne żeby potem mieć pewność.
Kilka dni spędzonych na zbieraniu całego syfu,śmieci i kurzu umysłowego tylko po to, by potem ujrzeć jak wszystko zostaje skrystalizowane w piękny ideał.
Pod koniec byłem świadkiem gniewu, który miotał światłem po niebie dodając lwi ryk. Pokaz dający do zrozumienia że jego istnienie nabiera nowych doświadczeń i staje się jeszcze potężniejsze, nieustannie.
Nie miałem odwagi czy czekałem na odpowiedni moment?
Gdy w końcu nadszedł, poczułem wewnątrz implozję a w niej ulgę.
Obyś był mi sterem, którym będę decydował co się stanie.
Dla Ciebie natomiast, okażę dużo więcej cierpliwości.
Jesteś pierwszą do której to ja wyciągnąłem rękę jako pierwszy...bo wiem że mnie słuchasz